Galeria Jednego Wiersza
Marzanna Bogumiła Kielar
"Zamiast"
Niechby to ten wiersz zamiast ciebie
cierpiał, niechby to jemu obumierały neurony ruchowe,
zanikały mięśnie.
Niechby mówił, trochę. Bo ty nic nie mówisz.
I niechby to nie był lament.
Niechby to wiersz - wypełniony po brzegi życiem słów - umarł
w przepowiedzianym czasie.
Gdyby śmierć z niego, zamiast z ciebie
piła. Gdyby się zatrzymała, zdumiona.
Patrzyła na zbierające się na wałach nadrzecznych, u ujścia, biegusy
za odpływem brodzące w mule.
I zapomniała o tobie, śledząc przeloty z zimowisk
do kolonii lęgowych, lot godowy z ziemi, stromy,
klaszczące uderzenia skrzydeł;
pochwycona w szafir piórek krzyżówki zwyczajnej.
Mielibyśmy wtedy więcej czasu.
Niechby to wiersz dziurawił tafle jej lodowcowych przewarstwień.
Mówił: miłość, miłość
nieskończona.
(z tomu "Przeprawa", Wydawnictwo Znak, Kraków 2026, w.14)









































